Na wyprawach kompletnie nie ma sensu bo w koncu z kim na wyprawach rywalizujesz?

A dlaczego sciagasz na podjazdach? Uwazasz, ze podjazdy sa bezpieczne? Przeciez kiedy ty podjezdzasz to inni uzytkownicy beda zjezdzac a wowczas najechanie na ciebie jest wysoce prawdopodobne, nieprawdaz?

Wysłany post można ponownie edytować. Nie ma sensu wysyłać dwóch postów o tym samym .
Tylko raz brałem udział w zawodach. To nie jest zabawa dla mnie. I wtedy obyło się bez wypadku.
Na wyprawach rzeczywiście (prawie) nie ma rywalizacji wymuszającej agesywną jazdę na granicy utraty kontroli nad rowerem. Ale to przecież nie jest jedyna okoliczność mogąca spowodować nagły kontakt głowy z czymś twardym. O wypadkach rowerowych nie piszą tu przecież zawodnicy, tylko turyści.
Ściągam kask na podjazdach bo mi się za bardzo łeb grzeje. Bez kasku grzeje się znacznie mniej. Po prostu. Zmiana prawdopodobieństwa wypadku z mało prawdopodobnego na prawie niemożliwe nie ma na to wpływu. Nawet jeśli prawie niemożliwe już mi się przytrafiło . Bo spadłem kiedyś w górach do potoku, gdy przy podjeździe przednie koło zablokowało się w odwadniającym przekopie a tylne zabuksowało w błocie i prędkość spadła do zera. Nie dążyłem wyjąć nóg z koszyków (a kask wisiał na kierownicy).
Zatem uważam, że podjazdy mogą być niebezpieczne, ale czołówka ze zjeżdżającym nigdy nie będzie wysoce prawdopodobna. Na drogach publicznych obowiązuje ruch jedną stroną drogi i raczej wszyscy o tym wiedzą. A nawiedzonych downhillowców na turystycznych trasach spotykam bardzo rzadko. Na szczęście ostatnio poszukiwacze adrenaliny zaczęli preferować osiedlowe hopki i tory - samoróbki.

Widze, ze sie nie bardzo zrozumielismy. Ja pisze o zagrozeniu od wszystkich uzytkownikow drog nie tylko drog szutrowych czy tez sciezek ale takze asfaltow natomiast ty jestes w swiecie sciezek lesnych.

A jazda w noskach to zupelne nieporozumienie w turystyce. O wiele praktyczniejsze sa bloki lub platformy. Noski idealnie sprawdzaja sie na torze kolarskim.

Roberto, nie jestem w świecie ścieżek leśnych. Nie należę do mountainbikerów, co ściągają swe maszyny z dachu samochodu na leśnym parkingu i znikają w krzakach. Dobrze znam realia drogi.
Zrozumieliśmy się. Wszak napisałem również o drogach publicznych. Ja jadę swoim pasem, ci z góry swoim. Jeśli mam się pocić tylko dlatego, że jakiś Anglik mógłby zapomnieć że jest w Europie kontynentalnej, to wolę ryzykować .
Oczywiście, jest jeszcze problem łuków na serpentynach, a raczej wynoszenie zbyt szybkich na zewnętrzną i zwyczaj ścinania zakrętów. Ale to tylko punkty na trasie, a na cichym rowerze auta i motory, a nawet szum rowerów słychać z daleka. Sformułowanie "najechanie [...] wysoce prawdopodobne" jest zatem mocno naciągane.
Co do nosków, sprawa jasna. Lecz był czas, że po górach jeździło się właśnie w nich. SPD i inne zatrzaski to w polskiej turystyce rowerowej dość młody patent. Zasadą było blokowanie troczków tak, by but wysuwał się jak noga z kapci. Niektórzy jeździli też bez troczków, ale to niezbyt pewnie trzymało but na platformie. Kłopot pojawiał się wtedy, gdy noga skręciła się w bok. Mnie udało się wtedy uwolnić tylko jedną nogę.

Sam na własnej skórze przekonałem się o potrzebie jazdy w kasku.Jadąc jedną z ulic przemysłowych w Gdyni(ul.Hutnicza),musiałem uciekać przed duuuużym pojazdem.Uderzając w nasyp wyleciałem z roweru(Wyobrażacie sobie widok latającego morsa,ważę 130 kg)upadając na trawnik uderzyłem m.inn.głową w podłoże.Uderzenie było na tyle silne że kask pękł.Obyło się bez poważniejszych kontuzji,nie licząc wstrząsnięcia mózgu.Zeby nie kask to moja czaszka była by roztrzaskana i nie mógłbym być w tak znamienitym towarzystwie.Kierowca został bezkarny .Pozdrawiam i zachecam do jazdy w kasku.